فناوری و گونهشناسی مجموعۀ دستافزارهای سنگی محوطۀ روباز پارینهسنگی جدید گرمرود 2، بلیران، آمل، مازندران
دوره 1، شماره 1، بهار 1394، صفحه 15-27
https://doi.org/10.22034/irqua.2015.701850
مهکامه ابوالفتحی، حامد وحدتی نسب، حسن فاضلی نشلی، اصغر عسگری خانقاه، بنوآ شوریه
چکیده سرزمین ایران با توجه به موقعیت جغرافیایی و اقلیمی مناسب خود، در بین جوامع پیش از تاریخ شاهراه ارتباطی مهمی بوده است و برای شناخت جوامع انسانی در دورۀ پلیئستوسن ناحیهای کلیدی به شمار میرود. تاکنون محوطههای پارینهسنگی بسیاری در ایران شناسایی شدهاند، اما دانش ما در مورد محوطههای پارینهسنگی جدید به منطقۀ زاگرس محدود میشود. محوطههای منتسب به این دوران در بخش شمالی رشتهکوههای البرز و جنوب دریای مازندران ناشناخته بودهاند. محوطۀ گرمرود 2، در سال 1384 توسط گروه مشترک دیرینانسانشناسی ایران- فرانسه کشف شد. اهمیت آن در این است که تنها محوطۀ روباز در دورۀ پارینهسنگی جدید در شمال ایران است و خلأهای مطالعاتی بین محوطههای پارینهسنگی میانی و فراپارینهسنگی یافتشده در این منطقه را پوشش میدهد. دستافزارهای سنگی حاصل از سه فصل کاوش در این محوطه (1385 الی 1387) محور این پژوهش است. مطالعۀ گونهشناسی و فناوری دستافزارهای سنگی این محوطه، با توجه به فراوانی تیغهها و ریزتیغههای بهدست آمده در کنار بقایای استخوانی و آثاری که روی آنها به جای مانده بود نشان داد که این محوطه در مدتزمان کوتاه، در دوران پارینهسنگی جدید محوطۀ شکار و قصابی استفاده شده است.
