شناسایی مناطق مستعد بیابان زایی در استان سمنان با استفاده از مدل رگرسیون لجستیک(LRM)
دوره 9، 3 و 4، اسفند 1402، صفحه 455-471
https://doi.org/10.22034/irqua.2024.2018244.1019
مهران مقصودی، سارا معلمی گرجی
چکیده بیابانزایی نوعی تخریب زمین است که بر زندگی انسانها و محیط زیست اثر مستقیم دارد. امروزه این بحران بسیاری از کشورهای جهان را تحت تاثیر قرار داده که برای مهار این بحران نیاز به شناخت و درک صحیح از عوامل و فرآیندهای آن میباشد. این مطالعه با هدف ارزیابی مناطق حساس به بیابانزایی در استان سمنان با استفاده از مدل رگرسیون لجستیک (LRM) انجام شد. شاخص اندازه دانه سطحی خاک (TGSI)، شاخص پوشش گیاهی نرمال شده (NDVI)، شاخص خشکی (AI) و فشار عامل انسانی بر محیط (APSE) به عنوان شاخصهای بیابانزایی در منطقه مورد مطالعه مدنظر بوده است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد بافت خاک با درصد بالای شن و ماسه و نوع پوشش گیاهی از نوع استپ بیابانی مهمترین عوامل بیابانزایی در استان سمنان هستند. 99 درصد مساحت استان در معرض خطر بیابانزایی شدید و بسیار شدید است. در مجموع تنها شمال استان در معرض خطر بیابانزایی کمی میباشد و سایر مناطق استان در معرض بیابانزایی است. به طور کل (LRM) میتواند ابزار موثری برای نظارت بر بیابانزایی در محیطهایی با دادههای کم باشد.
